HOMO SAPİENS

Köy yerinde ikindi vakti oldu.
Çıt yok.
Herkes susmuş, sessizlik konuşuyor.
Zaman durdu sanki.

Birden bir damlama sesi.
“Şıp…Şıp!.”
Alt mahalledeki çeşmenin musluğu bu.
Tamir edilmeli.

O arada yan arsaya bir karga kondu.
Tedirgin ama ürkek değil.

“Gakk!” “Gakk” dedi…

Biraz etrafı kolaçan etti.
Sağa sola baktı, yere pisledi.

Sonra kanatlandı, gitti.

Gece bir domuz girdi o arsaya.

Karganın pislediği yeri eşeledi.

Domuz eşeledikçe toprağın üstündekiler alta indi.

Aylar sonra bir fidan bitti orada.

Karganın pislediği yerde.

Yavaş yavaş büyüdü.

Dal oldu, yaprak oldu.

Ve bir ağaç oldu..

İncir ağacı.

Önce karıncalar sardı ağacı.

Sonra sinekler, sonra börtü böcekler.

En son da kuşlar.

Böcekler ağacın filizlerini, meyvelerini yedi, kuşlar böcekleri.

Alakargalar da incirleri.

Hayvanlar alemi o ağacın çevresinde bir dünya kurmuşlardı kendilerine.

Karganın pisliğiyle harcı karılan, domuzun eşelemesiyle temeli atılan bir dünya.

O yan arsada yaşam böyle süregiderken, bir insan çıktı ortaya.

Arsayı satın almış.

Önce duvarlarla çevirdi dört tarafını.

Üstünü tel örgülerle sardı.

Böylece domuzlar gelmez oldu.

Sonra börtü böcekten şikayet etti.

Etrafı zehire boğdu.

Karıncalar, sinekler, böcekler bir bir öldü.

Ardından onları yiyen kuşlar.

Sadece bir ağaç kaldı ayakta.

Hayvan mezarlığında bir incir ağacı.

Tek başına.

En son onu da kesti adam.

Oradaki hayatı bitirdi.

Bir çuval inciri b*k etti!

İnsan denilen yaşam türünün bilimsel adı, Homo Sapiens.

“Düşündüğünün üstüne düşünebilen insan” demek.

O zaman düşünelim.

Herkes kendisine sorsun. Ama harbiden sorsun?

Çevreye, doğaya bir karga b*ku kadar katkım var mı?

Bir Homo Sapiens olarak ne faydam var dünyaya…