GÖKYÜZÜNÜ VERİN BİZE

GÖKYÜZÜNÜ VERİN BİZE

GÖKYÜZÜNÜ VERİN BİZE !

Bugünlerde gökyüzünü özlüyor insan. Beton yığınlarının içinde, uzun zamandır hasret kalmış sevgiliyi bekler gibi gün sayıyor ruhumuz, gökyüzüyle buluşacağı günlere. Ne zaman  şehirden, kalabalıktan uzaklaşıyor insan işte o zaman farkediyor aydınlık gökyüzünü. İşte o zaman daha kıymetli geliyor ciğerlerine çektiği hava. Modernlik adı altında dikilen gökdelenler sadece gözlerimizi değil ruhumuzu da yoruyor.

 Eskiden çok şükür gökyüzü cüzdana sığmıyor diye düşünürdüm. Fakat şimdi anlıyorum ki bunu demek için erken davranmışım. Farkettiniz mi eskisi gibi kuşlar da yok artık gökyüzünde. Özgürlüklerini ellerinden aldığımız için kızgınlardır belki de. Artık uçurtmalar da süslemiyor gökyüzünü. Bu değişen dünyanın mağdurları olan çocuklar ise evlere hapsolmus durumda. Parklar bomboş, sokaklar sessiz. Artık annelerin camdan çocuklarına ” Hadi oğlum eve gel. Baban işten geldi!” ardından “Biraz daha anne nolurr!” nidâlarını duymaz olduk.

Bırakın ölmek için geldiğimiz şu dünyaya yüksek yüksek binaları dikmeyi. Bize gökyüzüyle beraber çocukluğumuzu verin. Bize özgürlüğümüzü verin..
BETÜL TOPÇU